Wolluis op een strelitzia herken je aan kleine, wollige witte plukjes op de plant, vooral in de oksels van de bladeren en langs de stengels. Die “wolletjes” zijn een kleverige, suikerspinachtige substantie waarmee de luis zichzelf en haar eitjes beschermt. Zodra je dit ziet, is snel handelen slim: wolluis vermenigvuldigt zich snel en verzwakt je strelitzia merkbaar.
Hoe wolluis een strelitzia aanvalt
Wolluis werkt net als bladluis: ze prikt de plant aan en zuigt sap op uit de bladeren en stengels. Daardoor verliest je strelitzia vitaliteit. De bladeren kunnen geel worden, slap gaan hangen of voortijdig afvallen. Bij een zware besmetting groeit de plant nauwelijks nog. Bovendien scheidt wolluis honingdauw uit, een kleverige substantie waarop roetdauw (een zwarte schimmel) kan groeien. Dat maakt de schade nog groter.
Wolluis houdt van warme, droge omstandigheden. Binnen, in de buurt van een verwarmingsbuis of op een droge vensterbank, zijn strelitzias extra kwetsbaar. De luchtvochtigheid is er laag en de temperatuur hoog, precies wat wolluis nodig heeft om zich snel te vermeerderen.
Wolluis op strelitzia herkennen: dit zijn de tekenen
De witte wollige plukjes zijn het meest opvallende teken. Zoek ze bij voorkeur op deze plekken:
- In de bladoksels, waar blad en stengel elkaar ontmoeten
- Aan de onderkant van de bladeren
- Langs de stengelbasis, vlak bij de grond
- Soms ook in de potgrond, aan de wortels
Naast de wolletjes zie je soms ook kleine, lichtroze of crèmekleurige insectjes van ongeveer 2 tot 5 millimeter. De kleverige honingdauw op de bladeren en zwarte vlekjes van roetdauw zijn ook duidelijke signalen dat wolluis al een tijdje actief is.
Bestrijding van wolluis bij strelitzia
Er zijn meerdere manieren om wolluis op je strelitzia aan te pakken. Welke het beste werkt, hangt af van hoe ernstig de besmetting is.
Bij een lichte besmetting: dep de wolluizen weg met een wattenstaafje of doekje gedrenkt in pure spiritus of 70% isopropylalcohol. De alcohol lost de wasachtige beschermlaag op en doodt de insecten direct. Herhaal dit elke paar dagen totdat je niets meer ziet.
Bij een matige besmetting: spray de plant grondig met een mengsel van water en een paar druppels groene zeep (zachte zeep). Dit verstikt de wolluis. Spuit ook de onderkant van de bladeren goed in. Herhaal de behandeling na vijf tot zeven dagen, want eitjes overleven de eerste keer soms.
Bij een zware besmetting: gebruik een middel op basis van pyrethrine (van nature afgeleid van de chrysant) of neem-olie. Neem-olie verstoort de levenscyclus van wolluis en is relatief veilig voor mensen en huisdieren. Volg altijd de gebruiksaanwijzing op de verpakking.
Zet de aangetaste strelitzia tijdelijk apart van andere planten. Wolluis kruipt gemakkelijk van plant naar plant, en je voorkomt zo dat de rest van je collectie ook besmet raakt.
Biologische bestrijding: roofinsecten
Voor buitenplanten of bij een aanhoudend probleem kun je roofinsecten inzetten. De sluipwesp Leptomastix dactylopii en de lieveheersbeestje-larve zijn bekende natuurlijke vijanden van wolluis. Deze aanpak werkt het best in een kas of in een beschermde buitenruimte waar de roofinsecten de kans krijgen om zich te vestigen. Binnen in huis is dit minder praktisch.
Voorkomen is beter dan bestrijden
Wolluis gedijt slecht bij hogere luchtvochtigheid. Sproei je strelitzia regelmatig licht met water, niet om de bladeren nat te maken maar om de lucht rondom de plant wat vochtiger te houden. Zet de plant niet direct naast de verwarming. Controleer ook nieuwe planten altijd goed voordat je ze bij je andere planten zet: wolluis wordt vaak per ongeluk meegenomen op een nieuwe aankoop.
Regelmatige inspectie is de eenvoudigste preventie. Wie zijn strelitzia elke één à twee weken kort bekijkt op wollige plekjes, pakt een eventuele besmetting op voordat ze echt uit de hand loopt.
Een strelitzia met wolluis is te redden, zolang je er vroeg bij bent. Dep, spuit of behandel consequent, zet de plant apart en controleer ook de omgeving. Met een beetje regelmaat houd je wolluizen structureel weg bij je strelitzia.